و درويش محمد خان ، چون مدتى مديد ، چشم انتظار بر شاهراه التفات پادشاه سكندر صفات بود و تا غايت اثرى ظاهر نشد و از جنس و مأكولات و ملبوسات چيزى در حصار نماند ، ناچار به صلح راضى شده با اتباع بيرون آمد و روزى كه ايشان از شهر بيرون آمده متوجه عراق بودند ، عبد المؤمن با تمامى اوزبكان سوار شده و بر يكطرف شهر صف كشيده تماشاى ايشان ميكردند و كسى را قدرت آن نبود كه متعرض كسى شود و درويش محمد خان جميع اوزبكان را كه گرفته « 1 » بودند دو شاخه [ 277 ] كرده در پيش كرد و باستقلال تمام علم توجه بجانب عراق برافراخت و در بيستم شهر محرم سنهء اثنى و الف كه رايت ظفر آيت از حدود لرستان معاودت فرموده بود ، خود را بشرف آستان بوسى مشرف ساخت . ذكر فساد انگيختن شاهوردى « 2 » لر كرت ثانى و بيان گريختن او از ضرب تيغ مهدى قلى خان در آن وقت كه شاهوردى ، از بيم تيغ سياست پادشاه بهرام صولت ، برجيس كياست ، طريق انهزام پيش گرفته بجانب عربستان گريخت و ولايت جزاير را مناص و مقر خود ساخته « 3 » غبار بد اعتقادى و بىاعتبارى بر فرق روزگار خود بيخت ، و پس از چند روز كه از معاودت موكب ظفر مناقب آگاهى يافت ، كرت ديگر شرارت نفس بد فرجامش درين طمع خام انداخته ، با جمعى كثير از لران كامل خذلان ناقص ايمان ، از آن موضع ايلغار كرد و بعد از وصول بنواحى منازل اصليهء خود نيمشبى بىخبر ، بر سر خانهء برادرش سلطان حسين آمد و بحسب اتفاق ، آنشب برادرش در منزل مهدى قلى خان بود . تا خبردار شدن او كه بمدافعت و ممانعت پردازد ، فرصت غنيمت دانسته خانهء برادر را تاراج و غارت كرد و تمامى اسباب و جهات او را بدست آورده كوچ و اوروق برادر را ، از ذكور و اناث با جميع اثاث خانه به تصرف خود در آورده

--> ( 1 ) - م : اوزبكان را گرفته ( 2 ) - م : شاهويردى ( 3 ) - م : مقر ساخته